Remember 17 juli 2014

"I wish that I could turn back the clock"
Johnny hates Jazz

Begin 2013 hield ik mij bezig met het verzamelen van informatie en foto's, rondom het overlijden van mijn opa. Ik heb mijn lieve, grappige, mooie opa Leo helaas nooit mogen leren kennen. Wat veel erger is, dat is dat mijn moeder haar eigen vader nooit heeft mogen leren kennen. Ze zou de andere week drie jaar worden, toen hij overleed bij een bombardement, in de buurt van Alphen aan de Rijn. Dit was in de eerste dagen van de Tweede Wereldoorlog, toen ook Rotterdam gebombardeerd werd.

Er is in ons gezin nooit over gesproken en ik heb een prachtige 'typisch-jaren-70' jeugd gehad.
Toch heb ik van jongs af aan het verdriet van mijn moeder haarfijn aangevoeld.
Ik ben iemand die 'stemmingen van anderen' kan overnemen, maar als kind wist ik dat natuurlijk nog niet.
Als het verbale gedrag van iemand voor mijn gevoel niet overeenkomt met het nonverbale gedrag, dan raakt dit mij onmiddellijk, en brengt het mij in de war. Het is zo mooi dat ik hier nu - na al die jaren - eindelijk achter ben, en dat het verhaal van mijn opa door mij uitgezocht en gezien is.
Ik heb vaak het gevoel dat opa bij mij is, en dat hij mij regelmatig toespreekt, dat ik 'zo eigenwijs ben, en alles maar zelf wil oplossen, terwijl ik toch ook gewoon hulp kan accepteren'.
De eerste keer dat ik mij dit gewaar werd, was tijdens mijn fietstochtjes als groepsleerkracht, naar obs de Tille, in Witteveen, waar ik toen lesgaf. Ik fietste door een stukje bos, dat overging in een open weiland, en opeens was hij daar: opa. Wellicht was hij altijd al bij mij geweest (wie zal het zeggen), maar dat was het moment van 'de ontdekking' zogezegd.

Dit jaar liet hij van zich horen, toen - juist op het moment van de Dodenherdenking, op 4 mei, even voor achten - zijn oude fabriek - het slachthuis - in vlammen opging. Hij moet gedacht hebben zo, het verhaal is nu wel een keer ten einde. Start nieuwe hoofdstuk.

Vaak genoeg heb ik gedacht hoe het anders gegaan zou zijn, als opa had mogen blijven leven.
Oma was dan niet haar hele leven lang in een rouwstemming gebleven, omdat ze haar grote liefde voor altijd verloren was. Mijn moeder had dan niet tot in den treure voor het gezin, en voor haar stiefzusjes gezorgd, omdat het allemaal teveel was voor oma (later hertrouwde oma, en kregen mijn moeder, tante en oom twee stiefzusjes). Ze had dan gewoon kind kunnen zijn, en ze had dikke pret gemaakt met haar vader, een schat van een man, die alles maar dan ook alles voor zijn gezin over had, zijn vrouw en zijn kinderen waren zijn ALLES.

Er zijn momenten, dat ik boos word, omdat opa 'door toedoen van anderen' overleden is. Oorlog of geen oorlog: zo is het wel gegaan, hoe je het ook wendt of keert. En met hem natuurlijk zo ontelbaar veel meer mensen, die 'door toedoen van anderen' zijn overleden. Het is het verdriet van een generatie.

En nu dit.
17 juli 2014.
Mensen die overlijden, door toedoen van anderen.
Het is zo onwerkelijk, zo erg, zo erg, en zo gemeen.
Ik denk aan oma, hoe zij haar hele leven in de rouwstemming gebleven is, want Leo was en bleef haar grote liefde, en ik denk dan aan alle nabestaanden van deze vreselijke gebeurtenis.
Ik kom er niet uit.

Begin juli zeilde Amber met een groep naar Noorwegen, met 'The Tall Ship Races', vanuit Harlingen.
Op de verjaardag van Hessel gingen we uit eten in Leeuwarden.
Net toen mij een heerlijk bord spaghetti geserveerd werd, kreeg ik een telefoontje van mijn broer (via het werk van mijn broer mocht Amber deelnemen aan deze race). Eugène vertelde dat er een behoorlijke storm op zee was, maar dat er verder geen gevaar was, dat ze het schip goed in de hand hadden. Amber had uiteraard geen bereik op zee, maar het bedrijf kon wel contact leggen met de kapitein, en zodoende kwam het weer bij Eugène terecht.

Ik ben niet een moeder die gauw bezorgd is.
Ik heb veel vertrouwen in het reilen en zeilen van onze kinderen, en ik voel dat zij energetisch zeer goed beschermd zijn, omdat zij goedgezind zijn, en tevens opmerkzaam. Ik ben een stemmingsgevoelig mens, maar tevens kan ik in dit soort zaken ook broodnuchter zijn. Het is een oervertrouwen.
Er moet wel heel wat gebeuren, willen ze mij op de kast krijgen.

Maar nu was het toch anders.
"Stel je voor, dat ze niet meer terugkomt?"
Dit lieve, grappige, intelligente, mooie meisje.................
Het is gewoon niet voor te stellen...........

Tijdens de voetbalwedstrijd Duitsland - Argentinië kwam er een jongeman in beeld.
Een blonde jongeman met een klein baardje.
Mijn focus bleef even stilstaan bij deze jongeman.
Ik bedacht mij dat hij niet alleen fysiek mooi was, maar dat ik ook het idee had dat hij 'een goed mens' is.
Een goed mens met goede, positieve gedachten. Ik kreeg het woord 'helder' door.
Soms heb ik dat ineens bij mensen. Dan komt er een signaal van boven.
Even later maakte deze jongeman - Mario - het winnende doelpunt.
Ik was dolblij, en het verbaasde mij niets dat dit gebeurde.
Op dat moment voelde ik weer dat ik 'goed afgestemd' was, en dat ik mij om Amber geen zorgen hoefde te maken.

Het verdriet van de Argentijnen en hun publiek ging mij overigens wel door merg en been.
Ik kan daar heel slecht tegen. Die jonge gasten. Alles gegeven. En nu dit.

Dolgelukkig was ik, toen Amber heelhuids thuisgekomen was van haar zeilreis, vol van verhalen.

Een paar dagen later dan het bericht van de vreselijke ramp van 17 juli 2014.
De winnaar van Kunstbende 2010 zat ook in dit vliegtuig, en is dus ook overleden.
Een medewerker van Theatergroep Oostpool zat ook met zijn vriendin in dit vliegtuig, en ook zij zijn overleden.

Dit jaar heeft Amber opgetreden bij Kunstbende, en tevens gespeeld in een toneelstuk van Theatergroep Oostpool. Hoe dichtbij kun je komen!?

Mijn hart huilt, om al deze mensen en hun nabestaanden.....................

De hele dag luister ik naar de muziek op de radio, opgedragen aan deze mensen.
O.a. 'I wish that I could turn back the clock', van Johnny hates Jazz.

Over hoe vergankelijk het leven is.

Mijn God, wat ben ik blij dat ik dag in dag uit het leven zo in mij opzuig, zo geniet van mijn gezin en werk.....
Wat ben ik blij dat ik investeer in contacten, vrienden van vroeger en nu.
Dat ik hen heel graag wil zeggen wat ze voor mij betekenen en betekend hebben.
Dat contacten blijven, maar dat er ook contacten liefdevol worden afgesloten, afgerond.
Nu kun je het nog doen, en die anderen waarderen mijn acties ook enorm.

Ik denk elke dag aan de dood.
Ik denk er elke dag aan.
Ik houd er elke dag rekening mee.
Niet dramatisch, maar realistisch.
Het geeft mij rust.
Het laat mij de noodzaak zien, om het leven te koesteren.
Om te koesteren, dat wij een lichaam krijgen, om onze levenslessen hier op aarde te mogen vervullen.
Dat het zomaar op een dag afgelopen kan zijn.
Over en uit.

Het is wat de Dalai Lama zegt:
"Ik trek elke dag de dood aan, net zoals dat ik elke dag mijn jas aantrek."