maandag 18 september 2017

Zuster met de vlecht

Het is het najaar van 1988
Twee jaren student op de hbo-v heb ik reeds achter de rug
Twee jaren 'nog veilig' de theorie
Nu dan echt de praktijk in
Nu gaat het dan echt gebeuren

Ik loop stage in het verpleeghuis
Ze dragen hier allemaal een witte jurk
Daar overheen een wollen vestje
Daaronder Birckenstocksandalen
Het stoot me op de één of andere manier af
Dat cultuurtje

Ik wil er zijn voor de mensen
Ik wil er zijn met de mensen
Mijn liefde voor deze mensen is heel puur en oprecht
En ik bén er voor hen, oh ja
Maar ja
ik heb het toch te doen met die andere dames
Die dames
in witte jurk
met wollen vestje
in Birckenstocks

De outfit an sich
dat is het probleem niet
Wat de outfit representeert ja
dat is dus WEL het probleem
De manier waarop deze dames met de mensen omgaan

- ze praten net iets te hard;
- ze kijken de mensen niet aan;
- ze lijken te draaien op productie, in plaats van op zorg;
- ze hebben voor iedere bewoner een soort standaard manier van omgaan;
- ze lijken helemaal niet geraakt te zijn door het wel en wee van de bewoner;
- ze roken onverschillig hun sigaret, en ik heb helemaal niets met roken

Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan
Mijn God
wat voel ik mij ongelukkig
in mijn witte jurk
en wollen vestje
met Birckenstocks
tussen deze dames

We zitten aan een grote tafel
We drinken 'gezellig' koffie met de bewoners
Ik zit naast een oude dame
Het is een mooie, statige dame, met een scherpe tong
Ze is wel oud, en behoorlijk in de war
Ik heb de opdracht gekregen om haar te stimuleren met drinken
Ze drinkt namelijk erg weinig op een dag

'Eh, mevrouw, wilt u nog een slokje nemen van uw melk?'

Er volgt een gespannen stilte
Ik voel de geladenheid van de vrouw, en word er bang van
Ze draait zich half naar mij om
Ze spaart de woorden op, en ik verman mij
Dan zegt ze:

'JIJ!?

Jij zit de hele dag alleen maar te roken

en mooi te wezen

met je vlechie in je nek!'





Ogen

Je gedreven, ambitieuze aard
Ik zie het in je ogen
Ik lees het in je ogen
Ogen, met hele diepe verhalen
Verhalen, die ik wil doorgronden

Stemmen

Stemmen
die
- als echo's - 
nagalmen
in de
- al ijler wordende - 
zeelucht

Wolk

We spreken elkaar later nog wel
Als je van de wolk af bent

Blogje zomer 2015

Vandaag is het 17 juli.
Het is de dag, waarop de vliegtuigramp herdacht wordt.
Ook ik was uit het lood geslagen, toen ik het nieuws hoorde.
Sommige gebeurtenissen zijn gewoon te zwaar, niet te bevatten.
Een maand later heb ik de moed genomen om naar de herdenkplek te gaan, op Schiphol; het leek mij het minste wat ik kon doen, om de nabestaanden een warm hart toe te dragen.
Zodra de gedenkplek in mijn gezichtsveld kwam, begon ik zachtjes te huilen en hield ik eerst niet weer op met huilen.
Een medewerkster kwam mij een flesje water en een zakdoekje brengen.

Het is wat mij typeert: emoties knallen naar binnen.
Niet even een keer van nou, laat deze gewoon eens aan je voorbij gaan nee.........ik kan mij niet verschuilen voor het leven, en dat wil ik ook niet.

Een maand geleden, op 17 juni, hoorde ik dat mijn schildklierwerking weer te hoog was. Sindsdien is er veel veranderd in mijn in manier van in-de-wereld-staan. Ik begrijp zelf ook niet zo goed hoe dat kan. Het is wel ten gunste. Ik ben wel ten gunste veranderd, vind ik. Bewuster. Ja, nog bewuster in het leven staan. Zo van we gaan het nu anders doen. Ik kan de vinger er nog niet op leggen. Maar daarom schrijf ik ook blogjes. Om hier meer duidelijkheid in te verkrijgen. 

Mildheid

Mildheid is het devies: 
mildheid, mildheid, mildheid in alles!

Het is zo fijn en prettig om mild te zijn:
mild voor jezelf.

Ik sta bekend als een zachtaardig, empathisch persoon.
En ja, dat vind ik ook wel van mezelf; zo kijk ik ook wel naar mezelf. Als ik kijk hoe ik eruit zie, in de spiegel.
Als ik hoor hoe ik praat.
Als ik mezelf volg in de handelingen die ik doe....
allemaal zo vriendelijk, zacht, op de ander gericht, en toch ook wel aan mezelf denkend, met een vleugje humor, en nooit hard of grof of schel. Ik houd ook niet zo van hard en grof en schel.

Maar....
hoe kan het dan
dat ik - diep van binnen - zo hard voor mezelf kan zijn?
Het moet een besluit geweest zijn, dat ik ooit - helemaal aan het begin van mijn leven - genomen heb.
Jij vindt dingen eng en spannend.
Wel dame; gooi jezelf ervoor.
Gooi jezelf er gewoon voor, en het brengt je verder.

Ik stond nou heel diep van binnen echt niet als eerste in de rij om de opleiding tot verpleegkundige te gaan volgen.
Het einddoel leek mij prachtig, namelijk een rol spelen in het persoonlijke leven van mensen, hierin van dienst kunnen zijn, maar de weg er naartoe was er in mijn beleving voorál één met heel veel hobbels en obstakels. En toch wou ik alleen dát.
Waarom!? 

Waarom kiezen voor iets dat je eigenlijk moeilijk en spannend vindt, en waarom niet gewoon zeggen van nou, dat en dat lijkt me zoooooo leuk, en als het dan toevallig niet van algemeen maatschappelijk belang is, nou ja, wat maakt het uit, ik volg mijn hart, en dat is het voornaamste.....

Nee
nee
nee

dat was bij mij NOT DONE

Not done! 

Vanuit mijn opvoeding was dat niet echt een optie.
Maar ook vanuit mijn persoon was het geen optie. 

HET MOEST EN HET ZOU MOEILIJK ZIJN!

Waarom!? 

Ja, dat is een leuke. 
Ik weet het niet.
Ik weet niet, wat je dan drijft, altijd maar boven jezelf uit te moeten stijgen, en daar zo'n grote prijs voor te betalen.
Zoek het toch vooral in de richting van 'sterker willen worden'.

Je kunt gerust vragen wat ik NIET gedaan heb om sterker te worden, want dat is niet veel! 

En in plaats van mezelf op mijn kop te geven, dat ik niet een heel stuk milder voor mezelf ben geweest, zeg ik nu juist:

Wat fijn meid, dat je nu zo sterk bent geworden.
Want dat stelt je nu in staat om alles lekker te laten komen zoals het komt, en geen druk meer op de ketel te zetten.
Je bent nu immers sterk genoeg om de situatie aan te kunnen;

STERKER HOEFT ECHT NIET MEER

NOOIT MEER!!

(over mildheid gesproken.....)

Emotie

In het gebied van de schildklier huist de vijfde chakra:
de chakra van de expressie.
Het blijkt het thema van mijn leven te zijn.

"Vreemd", zal menigeen beweren. 
Vreemd, dat juist in dat gebied bij jou dingen mis gaan.
Want jij bent nu juist iemand die zich zo goed kan uiten.
Waar anderen ingehouden blijven, daar knal jij het er gewoon uit.
Dat anderen zeggen tsjonge zeg, dat zou ik nooit durven.
En jij doet het gewoon. Jij zegt het gewoon.
Jij houdt niet in.

Waarom dan...
Waarom dan juist in dit gebied problemen, terwijl jij je juist zo goed kunt uiten?
Wel. Het antwoord ligt toch best wel voor de hand.

Want ik denk dat de mijne nu juist weer tevéél open staat.
Ik ben dus niet die van de rechte rug, kramp in de nek, hoog overhemd met stropdas en bovenste knoopje dicht, tegen het strottenhoofd aan. Nee. Ik ben the opposite.
Maar misschien wel een beetje tevéél the opposite.
Teveel gevoel.
Teveel emotie.

Waar menigeen jaloers om kan zijn, daar kan ik van tijd tot tijd geen maat houden; het moet eruit.

Eruit

Uiten
Uiten
Uiten

Teveel misschien.
Teveel, denk ik.

Dat het lichaam zegt ho.

Ho!

('Ho' mag je alleen tegen een paard zeggen, maar bij deze dus even een uitzondering - urgent geval -)