woensdag 25 juli 2018

Lieve ogen

"Wat ben je mooi.
Maar dat komt vooral
omdat je zulke lieve ogen hebt."

"Dat zeggen meerdere mensen."

"Dat geloof ik, ja.
Omdat het zo is."

"Wat doe je nou weer vaag, mama."

"Waarom jongen!?"

"Nou ja, hoor wie het zegt......."

"Wat bedoel je, jongen?"

"Nou, dat weet je best wel...........
ik heb die lieve ogen toch gewoon van jou!?"

Vergankelijkheid

Ga je mee uit wandelen
Langs het strand en langs het wad
Nergens zo vrij
en door de bossen weer terug

Het is die hele specifieke geur
Zoals de meeuwen, die je roepen
Het ruist in je oren
In een bootje dobber je weg

Geen wolkje aan de lucht
De zee, als een horizontale streep
Je schildert er nog wat streepjes bij
Blauw, lichtblauw, geel

Je leven is zo lekker lang
net zoals de zee
daar komt geen einde aan
juist vanwege je vergankelijkheid

Het groen

Het is van het lopen door het bos
Je kende het vroeger niet
Het was niet de natuur, waar je woonde
En nu wel
Het groen
De omgeving
Het maakt je mooi
Niet de jurken
Niet de broeken
Maar het groen
De bomen
De struiken
De bloemen
Het is de het groen
Het is de kleur van je hart
En je wilt er niet meer weg
Je gaat er niet meer weg
Het groen

zondag 22 juli 2018

Dierbare brief

Den Haag, 9 februari 1992:

Geluk is een gas, dat vervliegt, zodra je het probeert te grijpen.
Die manier van denken heeft mij bevrijd van een allesomvattende beklemming.
Deze inzichten heb ik verkregen, door het werken met psychiatrische patienten.

De beklemming werd - bij vlagen - steeds een heel klein beetje kleiner.
Er zat eindelijk weer ontwikkeling in.

Ik probeer mij slechts vlagen te herinneren:
vlagen van intens beleven en extreme angst.
Hoe kon ik in Godsnaam iets uitleggen, wat ik zelf niet begreep!?

Hele dagen draaide ik Pink Floyd, stookte wierook, idealiseerde over de eenheid van de mensen en de zuiverheid van het bestaan. Ik had het gevoel, dat ik jou en mezelf bedrogen had, met gedachten en beelden, die niet klopten met de werkelijkheid.

Ik had altijd heel veel kracht gehad, en die was nu in een keer verdwenen. Ik liet mij verscheuren, door mijn eigen kwetsbaarheid. Mijn kwetsbaarheid was ook mijn kracht, maar ik zag het niet, omdat er een donker sluier van zwaarmoedigheid voor hing.

Het verlangen naar de goedheid in de mens was (en is) mijn kracht: verlangen naar eenheid, allesomvattende eenheid. Ik dacht het te vinden in de diepe, gevoelige ogen van jou. Ik dacht het te vinden in jouw verschijning, je kamer, zoete wierook, je muziek, je sjaaltjes, gedichtjes aan de muur, je kamer, waarin ik kon verdrinken in zoete melancholie, het lieve, intens gevoelige jongetje van 4 jaar, op de foto aan de muur.

De grote verandering was mijn etage in Den Haag, met de kachel, de zwart-wit geblokte vloer, de keuken met de glazen deurtjes. Het zweven maakte mij nu niet langer meer angstig. Alles wat ik in jou dacht te vinden, vond ik nu in mezelf. Voorheen had ik het gevoel gehad, dat anderen mijn zweven gek hadden gevonden, maar nu kreeg ik er langzaam controle over. De nieuwe mensen in mijn omgeving zagen mij als het 'hippie-meisje'. Het hippie-meisje dat niet rookt, niet drinkt, geen drugs gebruikt..............hoe kan het, riepen ze. Ik vond het allemaal juist zo vanzelfsprekend. Hoe kun je immers geloven in eenheid en zuiverheid, als je je lichaam tegelijkertijd vollaadt met troep!? Het kwam niet eens in mij op! En het kwam ook totaal niet in mij op, dat dit een zeer krachtige levenshouding is.............

Toen ik je uiteindelijk weer eens opbelde, verbaasde ik mij erover, dat het beeld gevallen was, dat ik alleen wilde weten welk gevoel er tussen ons was, en dan was het goed. Daarna kon ik alleen maar met een goed gevoel over je denken. Er is geen beklemming meer.............eindelijk!

Ik weet ook, dat het zweven nu een onderdeel van mijn persoon is geworden, en dat ik het door niets of niemand meer laat afpakken of misleiden. Idealistisch zal ik zeker blijven, en daarom zal ik dingen soms met teveel goedheid beoordelen. Maar het is tegelijkertijd mijn naamkaartje.

In ons telefoongesprek merkte ik, dat ik mij niet omver liet werpen door jouw botheid, omdat ik mij realiseerde dat er ook nog genoeg gevoel achter zat / zit. Ik voel enorm diepe genegenheid voor jou, en ik wil graag dat het goed met je gaat. Het gaat om een intens gevoel. En of ik je nou zie of niet: dat gevoel blijft.

"Everything under the sun is in tune
but the sun is eclipsed by the moon"

Pink Floyd

Nacht

De nacht is mooi
Zo kalm
en onbeweeglijk

Maastricht

Utrecht, 30 mei 1990:

In de trein
naar Maastricht
- Racefiets mee -

Het is even
alsof ik je nooit gekend heb
Wie ben jij?

Ik weet niet
wat er in die paar weken
precies gebeurd is

Ik weet alleen
dat ik door een diep dal ging
waar ik met jou
niet uit kwam
omdat
ik zelf de kracht moest vinden

Ben jij de sterke jongen
met de brede schouders
of juist
het jonge broertje? 

Filosofietje

Leiden - Delft, 17 juni 1990:

Het is zo gek, dat de tijd gewoon doorgaat, terwijl wij leven.

Ik weet dat er iets is, dat je alleen maar kunt voelen.

Omdat je het alleen maar kunt voelen, leidt het tot een onbestendige gedachtenwereld, die als een vuurbal uit elkaar zou spatten, als haar de woorden toegeschreven zouden worden, die haar niet toekomen, daar zij niet te beschrijven is.

Het was niet alleen 'ons'; het maakte ook een kracht wakker bij moeilijke momenten.

Een kracht, die ik met mij meegenomen heb, ook al zie ik je niet meer.

Laat ik het hierbij laten; de trein is immers spoedig in Delft.

Ik hou van je
(ik kan er niets aan doen)