Ontmoeting

De man ontmoet de vrouw
Hij ontmoet haar in een drukke winkelstraat
Ze hebben afgesproken op een terras

Zie haar daar lopen op haar hoge hakken
Tap tap tap tap tap tap
Ze draagt een zwierig bloemerig zomerrokje
Kijkt op haar horloge
checkt met hulp van een spiegeltje
of haar make-up 'nog zit'
Kijkt op haar horloge
is mooi op tijd

Mooi, bedenkt ze
Ik ben mooi op tijd
Ze zal exact om 3 uur arriveren
Arriveren op het terras
waar hij al op haar zit te wachten

Onderweg ontmoet ze een oude kennis
Hé meid, wat eeeenig dat ik je nu tegenkom!
Hoe gaat het ermee?
Ze maakt een praatje
Ze kijkt op haar horloge
Ze zegt dat ze dóór moet

Het gesprekje heeft vier minuten geduurd
Ze ziet het op haar horloge
Ze ziet dat het vier minuten geduurd heeft
Ze loopt door
Daar zit hij al
op het terras
Het is vier minuten over drie
Ze is dus vier minuten te laat

Hij ziet haar
Hij schrikt op

"Oh, ben je daar!

Ik dacht dat je niet meer zou komen."

Ze omhelzen elkaar
Zijn blij dat ze elkaar zien
Zijn blij dat ze weer bij elkaar zijn
Ze neemt plaats op een stoeltje tegenover hen
De serveerster komt al aansnellen
Ze bestellen koffie

De vrouw kijkt en denkt verschrikt

Ze kijkt en denkt verschrikt

Waarom zei hij dat?
Waarom zie hij, dat hij dacht dat ze niet meer zou komen?
Hij had iets gemompeld
dat ze niet op zijn berichtjes had gereageerd
Nerveus kijkt ze haar telefoon na
Eén berichtje van hem
maar dat had ze toch meteen beantwoord!?
Ze vraagt het niet na
Komt er niet aan toe
om het na te vragen

Ondertussen denkt ze verder
Denkt ze verder
aan zijn gezicht, bij hun ontmoeting
Zijn verschrikte, kwetsbare gezicht
Hij had zich gekwetst gevoeld
zoveel leek haar wel duidelijk

Zij had hem gekwetst
door vier minuten te laat te komen
en dat niet eens door haar eigen toedoen
Zij had hem gekwetst
door hem het gevoel te geven
dat ze hem vergeten zou zijn

dat ze hem glans vergeten zou zijn

En daardoor voelt zij zich gekwetst
Gekwetst
omdat hij dit blijkbaar van haar dacht
Wie denkt ie wel niet dat ie vóór zich heeft
om dat zomaar te denken?

Hij wees haar af
Het voelde haar als een afwijzing
Iets in haar viel hem tegen
Was het haar uiterlijk?
Wat het dat ze er niet uitzag zoals op de foto?
Of was het enkel en alleen dit voorval, dit misverstand?
Ze dacht het wel, ja

Maar ze besprak het niet met hem

Het onderwerp is te kwetsbaar om het te bespreken

Het maakt dat de eerste onmoeting niet ontspannen verloopt
Ze ziet immers nog zijn verschrikte gezicht zo voor zich.
Waar zij dan ook weer verschrikt op reageerde.
En dat is het begin van de verstrikking
De verstrikking als een kluwen wol
Onhandig verwikkeld geraakt in intriges
die niet meer uit elkaar gehaald konden worden

Ach
was ze gewoon maar thuisgebleven
Hem vergeten?
Dat kon ze toch niet
Hoe kon hij dat nu toch denken?