'Kinderkunstakademie'

Dit is een houtwerkje

dat ik maakte als kind, in de jaren '70.

Ik kreeg het idee om een hartje uit te zagen.

Dat hartje was bedoeld voor 'kalenderbriefjes':

reeds als kind wilde ik het nuttige met het aangename verenigen!

Het hartje wordt opgetild door een hondje

maar dit is niet goed te zien,

omdat ik de foto van bovenaf genomen heb.

Ik heb goede herinneringen

aan de creatieve vakanties

in 'de Hofboerderij' in Wateringen.

Het was het summum

om 'flessen te knopen'.

Ik kwam er met mijn twee vriendinnen.

We waren sowieso altijd met z'n drieën:

een drie-eenheid.

Ik beleefde één grote uitspatting van creativiteit

met al die kinderen en die leidsters

in de Hofboerderij.

Gelukkiger kon je mij niet maken!

Zo ontdekten wij ook het figuurzagen.

Dat was ook zóiets moois.

Na elk gebroken zaagje

monteerde je geduldig een nieuw zaagje op de houder.

Dat proces herhaalde zich eindeloos

- ondanks je irritatie door het breken van het zaagje ging je dóór -

want je vond het zagen veel te mooi om te stoppen.

Tijd voor een glaasje limonade had je niet of nam je niet.

Je mocht een tekening uit een kleurboek overtrekken op hout

en deze ging je dan uitzagen.

Ik wilde echter graag mijn eigen tekening maken.

Na het zagen kwam het afschuren, opschilderen; allemaal even mooi.

Maar het allermooiste was het aanbrengen van het vernis:

dat had je thuis niet!

Het vernis was de 'finishing touch'!