Drie generaties

De moeder loopt een rondje om de stellage met het serviesgoed.
Het kind zit in het winkelkarretje.
Het kind stelt vragen.
Wat is dit?
Wat is dat?
De moeder praat onafgebroken met het kind.
In haar stem de zoete herkenning van het blij zijn met je kind.
Het trots zijn op je kind.
Het eindeloos antwoord willen geven op al haar vragen.
Gewoon omdat het je kind is.
Al stelt ze honderd keer dezelfde vraag.
Dan geef jij honderd keer hetzelfde antwoord.
Steeds op een andere manier geef jij hetzelfde antwoord.

Ik rijd mijn winkelkarretje naar de boekenafdeling.
Blijf weer eens hangen bij 'opvoeding & onderwijs'.
Scoor een 'gouden ouwe': 'Luisteren naar Kinderen'.

Toch nog maar weer even terug naar de stellage met het servies.
Daar had ik zo'n leuk vaasje gezien van keramiek.

Het kind stelt nog steeds vragen.
Deze keer krijgt het kind geen antwoord.
Ze stelt weer een vraag en weer een vraag.
Weer komt er geen antwoord.
Ik let er niet zo op.
Ben verzonken in boek en vaasje.
Slechts vanuit mijn ooghoeken krijg ik het mee.
Oh, denk ik, dat is natuurlijk een ander kind dan daarnet.
Hoewel...............ze lijkt wel op het andere kind van daarnet.

Het kind stelt vragen.
Het kind krijgt geen antwoord.
Het kind begint te huilen.

"Beginnen we weer?
Beginnen we weer te jengelen?
Is het weer zover?"

Nu kijk ik op.
Ja, het is hetzelfde kind als daarnet.
Maar ik zie er niet de moeder bij van daarnet.
Dit is een oudere dame.
De oma?

Even later zie ik hen gedrieën lopen.
De oma achter de kar met kind.
De lieve dochter er achteraan drentelend.
Niet meer die gezellige moeder die geduldig antwoordt
op alle vragen die haar kind haar stelt.
Nee, nu is ze de onzekere dochter die de spullen in de kar legt
die haar moeder voor haar uitgekozen heeft.
En kleindochter moet zich maar even gedeisd houden, vindt oma.
Die krijgt al meer dan genoeg aandacht.

Want ja, zo is het wel:
"Kinderen die vragen
die worden overgeslagen."